Skarb kibica Igrzysk Olimpijskich w Mediolanie i Cortine D’Ampezzo
Igrzyska Olimpijskie to wyjątkowy okres w świecie sportu, a także w dziejach historii, która trwa już od starożytnej Grecji. Tegoroczna zimowa rywalizacja w Mediolanie i Cortinie D’Ampezzo po raz kolejny wyniesie kogoś na piedestał, a kogoś innego brutalnie zweryfikuje. Zimowe Igrzyska Olimpijskie czas zacząć!
Biathlon na Igrzyskach Olimpijskich
Biathlon to jedna z tych dyscyplin, która pamięta pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Chamonix w 1924 roku, jednak była to wtedy jedynie dyscyplina pokazowa. Tak też było na kolejnych imprezach czterolecia. Pierwsze medale olimpijskie w biathlonie przyznano dopiero podczas igrzysk w Squaw Valley w 1960 roku. Rozegrano wówczas bieg indywidualny mężczyzn na 20 km. Najbardziej utytułowanym biathlonistą na igrzyskach olimpijskich jest Norweg Ole Einar Bjørndalen, który w latach 1998–2014 zdobył 13 medali – 8 złotych, 4 srebrne i 1 brązowy.
Wśród kobiet najbardziej utytułowana jest Białorusinka Darja Domraczewa z dorobkiem 6 medali (4 złote, 1 srebrnym i 1 brązowym) uzyskanym w latach 2010–2018. Zawody w biathlonie na tegorocznych Igrzyskach Olimpijskich zostaną rozegrane w Antholz/Anterselva – uznanym międzynarodowym centrum biathlonowym w Autonomicznej Prowincji Bolzano. W tym miejscu kilkukrotnie odbywały się Mistrzostwa Świata w biathlonie, po raz ostatni w 2020 roku. Na tegorocznej olimpiadzie w tej dyscyplinie sportu zostanie rozdanych 11 kompletów medali.
Last Dance
Z punktu widzenia gospodarzy emocjonalny będzie występ Dorothea’y Wierer. 35-latka ogłosiła, że po tegorocznych Igrzyskach na włoskiej ziemi zakończy karierę sportową. Z całą pewnością będzie chciała przypieczętować fantastyczną karierę medalem na ostatnich igrzyskach. Do tej pory na Igrzyskach Olimpijskich zdobyła 3 medale, wszystkie brązowe. W 2014 oraz 2018 w sztafecie mieszanej, a w 2022 w sprincie. Dodatkowo jest czterokrotną mistrzynią świata. Jeśli chodzi o obecny sezon, to zajmuje drugie miejsce w klasyfikacji biegu indywidualnego, a w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajmuje 10. miejsce.
Faworyci
Jeśli weźmiemy pod uwagę siły reprezentacji to najmocniejsze są Francja, oraz Norwegia, szczególnie w konkurencjach zespołowych, co potwierdzają wyniki z tego sezonu. Jeśli chodzi o zawody mężczyzn, to Norwedzy wygrywali 3 z 4 dotychczasowych sztafet w tym sezonie, czwarte zawody wygrali Francuzi, w każdym przypadku drugie miejsce zajmowała druga z wymienionych reprezentacji. Innymi reprezentacjami z szansami na podium wydają się Szwedzi i Niemcy. U kobiet sytuacja wygląda trochę inaczej, bo na podium Pucharu Narodów pierwsza jest Francja, ale przed trzecią Norwegią jest Szwecja. Jeśli weźmiemy pod uwagę sztafety z tego sezonu, to 2 razy wygrywała Francja i po razie obie skandynawskie ekipy. Tutaj wydaje się, że są zdecydowanie większe szanse na stworzenie zagrożenia ze strony Szwedów. Nie można też skreślać gospodyń Włoszek z dwoma fantastycznymi zawodniczkami w zespole: Lisą Vittozzi oraz kończącą karierę Dorotheę Wierer.
W sztafecie mieszanej mamy trzech głównych kandydatów do medalu: Francję, która wydaje się największym faworytem, oczywiście Norwegów i gospodarzy Igrzysk, którzy dysponują bardzo mocnym składem w tej konkurencji. Wygrali nawet mikst w tym sezonie w czeskim Nové Město, jednak będący na drugim miejscu wówczas Francuzi nie wystawili najmocniejszego składu.
Indywidualne jednostki
Jeśli chodzi o faworytów w indywidualnych konkurencjach, to z pewnością trzeba wśród nich wskazać liderów klasyfikacji generalnych Pucharu Świata. Chodzi o duet francuski: Eric Perrot oraz Lou Jeanmonnot. Na pewno w konkurencjach mężczyzn mocny będzie reprezentant gospodarzy Tommaso Giacomel, wicelider klasyfikacji generalnej PŚ. Jego mocną stroną jest sprint, dwukrotnie wygrywał w tym sezonie zawody w tej konkurencji, oraz jest liderem jej klasyfikacji. W sprincie z pewnością liczył się będzie Sebastian Samuelsson. Oczywiście jak to w sporcie bywa, nie można lekceważyć starych mistrzów, mowa o Quentin Fillon Maillet, pięciokrotnym medaliście poprzednich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie. W tym sezonie potrafił wygrywać zawody Pucharu Świata, a w klasyfikacji generalnej zajmuje piąte miejsce. Norwedzy są silni jako zespół, ale też mają jak zawsze mocne indywidualności. W tym sezonie trzech z nich zdołało wygrać już zawody Pucharu Świata, są nimi: Johan-Olav Botn, Vetle Sjåstad Christiansen oraz Johannes Dale-Skjevdal.
Wśród kobiet oprócz wcześniej wspomnianej liderki z Francji walczyć o medale będą również siostry Oeberg: Elvira i Hanna. Także wspominane wcześniej Włoszki Dorothea Wierer oraz Lisa Vittozzi mają aspiracje medalowe. Naturalnie oprócz liderki Pucharu Świata Francuzi mają też inne świetne zawodniczki jak Justine Braisaz-Bouchet oraz Julia Simon. Specjalnością Francuzek są w szczególności biegi masowe, to one zdominowały klasyfikację tej konkurencji w tym sezonie i zajmują cztery pierwsze lokaty.
Polacy
Jeśli chodzi o Biało-Czerwonych niestety nie możemy się spodziewać walki o medale w biathlonie na tegorocznych Igrzyskach. Mamy z pewnością kilku młodych zawodników, którzy w przyszłości mogą nas cieszyć swoimi wyczynami, natomiast do tego jeszcze bardzo daleka droga. Wśród naszych biathlonistek najlepiej w tym sezonie prezentuje się Joanna Jakiela, która zajmuje 36. Miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. To ona zanotowała w tym sezonie najlepszy wynik indywidualny wśród Polek, było to 6. Miejsce w sprincie w Ostersund. Wśród panów najwyżej klasyfikowanym w tym sezonie zawodnikiem jest Jan Guńka. Jego najlepsze miejsce w tym sezonie to 13 miejsce w biegu pościgowym w Annecy.
Co ciekawe w klasyfikacji zawodników do 23 lat mamy dwóch naszych zawodników w najlepszej piątce. Trzeci jest Konrad Badacz, a piąty 18-letni Grzegorz Galica. Tego chłopaka można śledzić ze szczególną uwagą, ponieważ w poprzednim roku zdobył wiele medali na juniorskich imprezach mistrzowskich. Na Mistrzostwach Świata juniorów zdobył brązowy medal w sztafecie, z kolei na mistrzostwach świata juniorów młodszych zdobył srebro w biegu indywidualnym. Z kolei na Mistrzostwach Europy juniorów zdobył aż 3 złote medale.
Terminarz Biathlonu na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026
- 8 luty 14:05 – Sztafeta mieszana (2 x 6 km + 2 x 7,5 km)
- 10 luty 13:30 – Bieg indywidualny mężczyzn (20 km)
- 11 luty 14:15 – Bieg indywidualny kobiet (15 km)
- 13 luty 14:00 – Sprint mężczyzn (10 km)
- 14 luty 14:00 – Sprint kobiet (7,5 km)
- 15 luty 11:15 – Bieg pościgowy mężczyzn (12,5 km)
- 15 luty 14:45 – Bieg pościgowy kobiet (10 km)
- 17 luty 14:30 – Sztafeta mężczyzn (4 x 7,5 km)
- 18 luty 14:45 – Sztafeta kobiet (4 x 6 km)
- 20 luty 14:15 – Bieg masowy mężczyzn (15 km)
- 21 luty 14:15 – Bieg masowy kobiet (12,5 km)
Obrońcy tytułu
- Sztafeta mieszana (2 x 6 km + 2 x 7,5 km) – Norwegia
- Bieg indywidualny mężczyzn (20 km) – Quentin Fillon Maillet
- Bieg indywidualny kobiet (15 km) – Denise Herrmann
- Sprint mężczyzn (10 km) – Johannes Thinghnes Bø
- Sprint kobiet (7,5 km) – Marte Olsbu Røiseland
- Bieg pościgowy mężczyzn (12,5 km) – Quentin Fillon Maillet
- Bieg pościgowy kobiet (10 km) – Marte Olsbu Røiseland
- Sztafeta mężczyzn (4 x 7,5 km) – Norwegia
- Sztafeta kobiet (4 x 6 km) – Szwecja
- Bieg masowy mężczyzn (15 km) – Johannes Thinghnes Bø
- Bieg masowy kobiet (12,5 km) – Justine Braisaz-Bouchet
Biegi narciarskie
Bez biegów narciarskich absolutnie nie można sobie wyobrażać Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Są one w programie Igrzysk od samego początku. Najpierw w konkurencji tej brali udział jedynie mężczyźni, by od Igrzysk w Oslo w 1952 roku zaczęły pojawiać się konkurencje w których mogły startować Panie. Od początku w dyscyplinie tej pierwsze skrzypce grali zawodnicy z krajów skandynawskich oraz Związku Radzieckiego a później państw będących spuścizną tegoż tworu (np. Rosja czy Kazachstan). Również Polska napisała w tej dyscyplinie swój rozdział. Bowiem Justyna Kowalczyk na Igrzyskach w Turynie (2006), Vancouver (2010) oraz Soczi (2014) zdobywała medale w biegach narciarskich. Ten najważniejszy, złoty krążek, udało jej się wywalczyć dwukrotnie – w biegu na 30 kilometrów stylem klasycznym w Vancouver oraz w biegu indywidualnym na 10 kilometrów w Soczi. Nasza najlepsza biegaczka w historii zdobyła pięć medali na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich.
Konkurencje w ramach tej dyscypliny i odpowiednie dystanse zmieniały się wraz z upływem lat i kolejnymi edycjami Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Obecnie na Igrzyskach rozgrywane są, osobno dla kobiet i mężczyzn następujące zmagania:
- Bieg łączony (2 x 10 km)
- Bieg indywidualny stylem dowolnym (10 km)
- Sztafeta (4 x 7,5 km)
- Bieg masowy stylem klasycznym (50 km)
- Sprint stylem klasycznym
- Sprint drużynowy stylem dowolnym
Przed czterema laty w biegu łączonym, biegu indywidualnym oraz biegu masowym u kobiet złoto zdobyła Norweżka Therese Johaug. W sprincie natomiast triumfowała Szwedka Jonna Sundling.
U Panów w biegu łączonym i biegu stylem klasycznym triumfował Aleksandr Bolszunow z Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego, natomiast w biegu stylu dowolnym po złoto sięgnął Fin Iivo Niskanen, natomiast w sprincie stylem klasycznym najlepszy okazał się Norweg Johannes Høsflot Klæbo.
W sztafecie zarówno kobiecej jak i męskiej triumf odnieśli reprezentanci Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego. Natomiast w sprincie drużynowym u Pań złoto zgarnęły Niemki, a u Panów Norwegowie.
Polacy
Na Igrzyska do Mediolanu jako reprezentacja Polski jadą następujący zawodnicy i zawodniczki:
Mężczyźni:
- Dominik Bury
- Sebastian Bryja
- Maciej Staręga
Kobiety:
- Izabela Marcisz
- Eliza Rucka-Michałek
- Monika Skinder
- Aleksandra Kołodziej
Program Igrzysk – biegi narciarskie:
7 lutego (sobota)
13:00 – Bieg łączony kobiet (2 × 10 km)
8 lutego (niedziela)
12:30 – Bieg łączony mężczyzn (2 × 10 km)
10 lutego (wtorek)
11:45 – Sprint stylem klasycznym kobiet i mężczyzn
12 lutego (czwartek)
13:00 – Bieg indywidualny stylem dowolnym kobiet (10 km)
13 lutego (piątek)
12:00 – Bieg indywidualny stylem dowolnym mężczyzn (10 km)
14 lutego (sobota)
12:00 – Sztafeta kobiet (4 × 7,5 km)
15 lutego (niedziela)
12:00 – Sztafeta mężczyzn (4 × 7,5 km)
18 lutego (środa)
11:45 – Sprint drużynowy stylem dowolnym kobiet i mężczyzn
21 lutego (sobota)
11:00 – Bieg masowy stylem klasycznym mężczyzn (50 km)
22 lutego (niedziela)
10:00 – Bieg masowy stylem klasycznym kobiet (50 km)
Bobsleje
Dyscyplina ta jest od początku na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Przez większość czasu w konkurencji tej startowali jedynie mężczyźni, a od Igrzysk w Salt Lake City w 2002 roku startują również kobiety. W dyscyplinie tej prym wiedli przede wszystkim Szwajcarzy, Amerykanie, Kanadyjczycy oraz Niemcy. Polacy nigdy nie zdobyli medalu w bobslejach.
W bobslejach zawodnicy zmierzą się w następujących konkurencjach:
Kobiety:
- Ślizg monobob – jest to jednoosobowa odmiana bobslejów w której zawodnik (w tym przypadku zawodniczka) sam pcha, prowadzi oraz hamuje bobslej. W tej konkurencji złoto cztery lata temu zdobyła Amerykanka Kaillie Humphries.
- Ślizg dwójek – tutaj startują już dwie zawodniczki; złota wywalczonego cztery lata temu bronić będą Niemki.
Mężczyźni:
- Ślizg dwójek – obrońcami tytułu Mistrzów Olimpijskich są Niemcy
- Ślizg czwórek – tutaj również przed czterema laty złoto zdobyli Niemcy.
Polskę reprezentować w tej dyscyplinie jedzie kadra Pań. W monobobie startować będzie Linda Weiszewski, natomiast w dwójkach do Weiszewski dołączy Klaudia Adamek.
Bobsleje – terminarz:
15 lutego (niedziela):
10:00 – 1 ślizg monobob kobiet
11:47 – 2 ślizg monobob kobiet
16 lutego (poniedziałek):
10:00 – 1 ślizg dwójek mężczyzn
11:57 – 2 ślizg dwójek mężczyzn
19:00 – 3 ślizg monobob kobiet
21:04 – 4 ślizg monobob kobiet
17 lutego (wtorek):
19:00 – 3 ślizg dwójek mężczyzn
21:03 – 3 ślizg dwójek mężczyzn
20 lutego (piątek):
18:00 – 1 ślizg dwójek kobiet
19:48 – 2 ślizg dwójek kobiet
21 lutego (sobota):
10:00 – 1 ślizg czwórek mężczyzn
11:57 – 2 ślizg czwórek mężczyzn
19:00 – 3 ślizg dwójek kobiet
21:03 – 4 ślizg dwójek kobiet
22 lutego (niedziela):
10:00 – 3 ślizg czwórek mężczyzn
12:12 – 4 ślizg czwórek mężczyzn
Curling
Hokej na lodzie
Hokej zawsze jest jedną z najbardziej emocjonujących dyscyplin każdych zimowych Igrzysk. Przyjrzyjmy się faworytom tegorocznego turnieju olimpijskiego i formatowi zawodów.
Turniej Męski
Jako pierwszy pod lupę weźmiemy turniej męski. Kwalifikacje do zawodów bezpośrednio uzyskali Włosi, jako gospodarze Igrzysk, a także najlepsze 7 drużyn z rankingu światowego: Kanada, Finlandia, USA, Niemcy, Szwecja, Szwajcaria i Czechy. Pozostałe 4 miejsca przypadły kwalifikantom. Przed IO odbyły się 3 turnieje kwalifikacyjne: w Bratysławie (Słowacja), Rydze (Łotwa) oraz w Aalborgu (Dania). Awans z nich uzyskali Słowacy, Łotysze, Francuzi oraz Duńczycy.
12 ekip zostało podzielonych na 3 grupy po 4 drużyny. Bezpośrednio do ćwierćfinału awansuje zwycięzca każdej grupy oraz najlepsza drużyna z 2. miejsc. Pozostała ósemka zagra w barażach o wejście do 1/4 finału, gdzie następnie każdej drużynie z bezpośrednio zakwalifikowanych do ćwierćfinału przyporządkowuje się jedną ekipę z baraży.
- GRUPA A:
- Kanada
- Czechy
- Szwajcaria
- Francja
- GRUPA B:
- Finlandia
- Szwecja
- Słowacja
- Włochy
- GRUPA C:
- USA
- Niemcy
- Dania
- Łotwa
Aktualnie tytuł mistrzów olimpijskich dzierżą Finowie, którzy 4 lata temu w finale pokonali nieobecnych Rosjan, którzy wtedy występowali pod flagą Rosyjskiego Komitetu Olimpijskiego. Brąz zdobyli reprezentanci Słowacji którzy w meczu o 3 miejsce pewnie 4:0 pokonali Szwedów. Aktualnymi mistrzami świata natomiast są Amerykanie, którzy w zeszłym roku na czempionacie w Danii i Szwecji okazali się najlepsi, więc naturalnie uchodzą za głównych faworytów. Pozostałe miejsca na podium przypadły Szwajcarii i Szwecji.
Turniej Żeński
A jak sytuacja prezentuje się w turnieju kobiet? W tym przypadku w turnieju olimpijskim wystąpi 10 drużyn: Włoszki, które zakwalifikowały się na takiej samej zasadzie jak ich koledzy z męskiej reprezentacji, 5 najlepszych drużyn z rankingu: Kanada, Finlandia, USA, Szwajcaria i Czechy, oraz 4 drużyny z trzech turniejów kwalifikacyjnych (w Tomakomai, Gävle i Bremerhaven) – Japonki, Francuzki, Szwedki oraz Niemki. W żeńskim turnieju drużyny podzielone są na 2 grupy po 5 drużyn:
GRUPA A
- Kanada
- USA
- Finlandia
- Czechy
- Szwajcaria
GRUPA B
- Francja
- Szwecja
- Włochy
- Niemcy
- Japonia
Łatwo zauważyć, że w grupie A znajdują się najlepsze drużyny – te sklasyfikowane w czołowej piątce rankingu światowego. Jest to nietypowe ułożenie drużyn w fazie grupowej, przez co format również jest nietypowy. Awans do ćwierćfinału uzyska każda ekipa z grupy A, także tam walka toczy się jedynie o jak najwyższe rozstawienie, natomiast z grupy B awans do 1/4 finału uzyska najlepsza trójka.
W turnieju kobiet tytułu olimpijskiego bronić będą Kanadyjki, które w Pekinie pokonały w finale Amerykanki, natomiast brąz przypadł Finkom.
Kombinacja Norweska
Jak każdy pewnie wie Kombinacja Norweska to połączenie skoków narciarskich z biegami narciarskimi. Polega to na tym, że zawodnicy oddają po jednym skoku na skoczni, a następnie od najlepszego na skoczni startują na trasach biegowych. Im większa strata na skoczni tym późniejszy start na torze. Kwintesencją tej dyscypliny jest z pewnością wielka różnorodność pomiędzy pierwszym etapem,a drugim, bo już nie raz ktoś pewnie zwyciężył na skoczni, a później pogubił się na trasie.
Faworyci
Przez kilka lat wielkim dominatorem Kombinacji Norweskiej był Jarl Magnus Riiber. Norweg, który jest pięciokrotnym zdobywcą Kryształowej Kuli, sześciokrotnym Mistrzem Świata nigdy nie zdobył choćby jednego medalu Olimpijskiego. Po zeszłym sezonie odstawił jednak narty na kołek, po utrudniającej mu życie chorobie. Dziś wyselekcjonowali się nowi faworyci, lecz nie są oni tak przekonujący, jak wspomniany Norweg.
Liderem cyklu jest Austriak Johannes Lamparter, który co prawda pięciokrotnie stawał już w tym sezonie na najwyższym stopniu podium, to nie należy do najlepszych biegaczy. Jest świetnym skoczkiem, jednak to nie on przewodzi w tejże klasyfikacji. W skokach zajmuje drugą lokatę, a w biegach dopiero ósmą, razem daje mu to prowadzenie w Pucharze Świata. Austriak najwięcej punktów zyskuje natomiast w starcie masowym i kompakcie, gdzie pewnie przewodzi w klasyfikacjach. Tuż za jego plecami znajdują się Norweg, Jens Luras Oftebro, który wygrał ostatnie zawody przed Igrzyskami, oraz Julian Schmid, jeden z najbardziej stabilnych zawodników tego sezonu. To właśnie ta trójka najprawdopodobniej będzie biła się o złoto.
Polacy
Kacper Jarząbek (19 lat) i Miłosz Krzempek (22 lata) to młodzi zawodnicy, którzy pojadą do Włoch po doświadczenie, jednak wynikowo będą po prostu walczyć o uniknięcie ostatnich miejsc – zarówno indywidualnie, jak i w duecie. Na co dzień żaden z nich nie startuje nawet w Pucharze Świata, a i w Pucharze Kontynentalnym ich najlepsze wyniki to końcówka trzeciej dziesiątki. Nie licząc czterech dyscyplin, w których nie wystawiamy nikogo (hokej na lodzie, curling, narciarstwo dowolne, skeleton), kombinacja jest po prostu naszą najsłabszą.
Program
9 LUTEGO
9:00 – kombinacja norweska – oficjalny trening na skoczni normalnej
10 LUTEGO
9:00 – kombinacja norweska – oficjalny trening na skoczni normalnej
11 LUTEGO
9:10 – kombinacja norweska – seria próbna na skoczni normalnej
10:00 – kombinacja norweska – zawody na skoczni normalnej
13:45 – kombinacja norweska – bieg na 10km, finał
13 LUTEGO
9:00 – kombinacja norweska – oficjalny trening na skoczni dużej
15 LUTEGO
9:00 – kombinacja norweska – oficjalny trening na skoczni dużej
16 LUTEGO
9:00 – kombinacja norweska – oficjalny trening na skoczni dużej
17 LUTEGO
9:10 – kombinacja norweska – seria próbna na skoczni dużej
10:00 – kombinacja norweska – zawody na skoczni dużej
13:45 – kombinacja norweska – bieg na 10km, finał
18 LUTEGO
9:00 – kombinacja norweska – oficjalny trening na skoczni dużej
19 LUTEGO
9:10 – kombinacja norweska – seria próbna na skoczni dużej
10:00 – kombinacja norweska – zawody drużynowe na skoczni dużej
14:00 – kombinacja norweska – sprint drużynowy, finał
Sztuka na lodzie – Łyżwiarstwo Figurowe na IO 2026
Łyżwiarstwo figurowe od ponad wieku należy do najbardziej rozpoznawalnych i widowiskowych dyscyplin sportów zimowych. To również jedna z najstarszych dyscyplin na olimpiadzie zimowej. Łączy w sobie elementy sportowej rywalizacji z artyzmem, wymagając od zawodników nie tylko doskonałej techniki, lecz także muzykalności, interpretacji i estetyki ruchu. Wszystkie te umiejętności sprawiają, że łyżwiarstwo figurowe od lat przyciąga przed ekrany miliony kibiców na całym świecie i zajmuje szczególne miejsce w programie zimowych igrzysk olimpijskich.
Na najważniejszej imprezie czterolecia zawodnicy rywalizują w kilku konkurencjach: solistki, soliści, pary sportowe, pary taneczne oraz w konkursie drużynowym. Każda z konkurencji składa się zazwyczaj z programu krótkiego (lub rytmicznego w przypadku tańca na lodzie) oraz programu dowolnego, który pozwala na ukazanie wszechstronnych umiejętności zawodników oraz większą swobodę ruchów i figur.
Dla polskich kibiców tegoroczne zawody mają szczególne znaczenie, ponieważ Polska po raz pierwszy zakwalifikowała się do olimpijskiego konkursu drużynowego łyżwiarstwa figurowego. W rywalizacji wystąpi 10 reprezentacji, a wśród nich biało-czerwoni. Polskę reprezentują w zawodach indywidualnych łyżwiarka Ekaterina Kurakowa w konkursie solistek oraz solista Władimir Samojłow, a także para sportowa Julia Szczecinina i Michał Woźniak, która po wielu latach przerwy przywróciła udział Polski w tej konkurencji na olimpiadzie. W konkursie drużynowym dodatkowo wystąpią również Sofia Dowhal i Wiktor Kulesza w tańcu na lodzie.
Oprócz Polski wystąpią również Mistrzowie olimpijscy sprzed czterech lat ze Amerykanie, wicemistrzowie Japończycy, oraz Włosi, Kanadyjczycy, Gruzini, Francuzi, Brytyjczycy, Koreańczycy i Chińczycy.
Faworytami również w tegorocznych igrzyskach pozostają Amerykanie, jednak groźnymi rywalami zapewne pozostaną zawodnicy z kraju kwitnącej wiśni.
Rywalizacja Solistów
W rywalizacji mężczyzn od dłuższego czasu wyraźnie zaznacza się grupa zawodników, którzy regularnie osiągają najwyższe noty i będą naturalnymi kandydatami do podium olimpijskiego.
Największą gwiazdą obecnej generacji jest Ilia Malinin, zawodnik reprezentujący Stany Zjednoczone. Mistrz świata i rekordzista punktowy, znany z wykonywania największej liczby poczwórnych skoków w jednym programie. Jego przewaga techniczna i fenomen sprawiają, że wielu ekspertów uznaje go za głównego faworyta do złota.
Drugim silnym kandydatem jest Yuma Kagiyama reprezentujący Japonię medalista mistrzostw świata i olimpijski srebrny medalista, który na każdych zawodach prezentuje ciekawy program z idealnie wyćwiczonymi figurami. Obecna forma Kagiyamy pokazuje, że będzie jednym z głównych rywali Malinina.
Warto skierować swój wzrok na występy Niki Egadze, obecny mistrz Europy może zaprezentować solidny występ oraz na Kao Miurę, Japończyka który jest mistrzem czterech kontynentów.
Polskim akcentem podczas tej rywalizacji będzie Władimir Samojłow, wielokrotny mistrz kraju i reprezentant Polski na arenie międzynarodowej. Niestety nie jest on uważany za faworyta, lecz pokazuje stabilną formę i realnie może walczyć o miejsce w drugiej dziesiątce stawki.
Rywalizacja solistek
Wśród kobiet od kilku sezonów bardzo mocną pozycję utrzymuje Kaori Sakamoto pochodząca z Japonii , wielokrotna mistrzyni świata, znana z niezwykłej stabilności i wysokich ocen za poszczególne elementy programu. Jest ona jedną z głównych kandydatek do olimpijskiego złota.
Ważną rywalką dla Japonki będzie Loena Hendrickx reprezentującą Belgię. Obecna wicemistrzyni Europy, charakteryzuje się silnymi elementami technicznymi i emocjonalnymi występami.
Kolejną zawodniczką do wywalczenia krążka ze złotego kruszcu jest Amerykanka Isabeau Levito, młoda zawodniczka ma już na koncie wicemistrzostwo świata. Jej technika wyróżnia się szczególną elegancją i artyzmem.
Warto zwrócić również uwagę na obecną młodzieżową wicemistrzynię olimpijską reprezentującą Koreę Południową Haein Lee, która może namieszać w stawce. Również istotną zawodniczką będzie Ami Nakai z Japonii oraz Amerykanka Alysa Liu.
Wśród solistek wystąpi polska reprezentantka Ekaterina Kurakowa. Warto zaznaczyć, iż w przeszłości dwukrotnie zajmowała 4 miejsce na mistrzostwach Europy. Niestety Polka nie jest stawiana w gronie faworytek do medalu, ale realnie może powalczyć o miejsce w górnej połowie drugiej dziesiątki stawki.
Rywalizacja w parach
Poza występami drużynowymi i rywalizacją solistów oraz solistek czekają nas również zawody par sportowych i tanecznych.
W zawodach par sportowych o złote medale powalczą pary włoska (Conti/Macii), gruzińska (Hase/Volodin) oraz kanadyjska (Stellato-Dudek/Deschamps)
Polskim akcentem będzie para Szczecinina/Woźniak, jednak szanse na wysoką lokatę są niewielkie.
Natomiast w rywalizacji par tanecznych największymi faworytami będą duety amerykańskie (Chock/Bates) oraz (Zingas/Kolesnik) i francuski (Fournier Beaudry/Cizeron).
Czeka nas wiele wzruszających występów na najwyższym olimpijskim poziomie!
Narciarstwo alpejskie
Harmonogram
● 7.02 – zjazd mężczyzn
● 8.02 – zjazd kobiet
● 9.02 – kombinacja drużynowa mężczyzn
● 10.02 – kombinacja drużynowa kobiet
● 11.02 – supergigant mężczyzn
● 12.02 – supergigant kobiet
● 14.02 – slalom gigant mężczyzn
● 15.02 – slalom gigant kobiet
● 16.02 – slalom mężczyzn
● 18.02 – slalom kobiet
Konkurencje i faworyci
Zjazd
Konkurencja składa się z jednego przejazdu. Celem zawodników jest jak najszybsze
pokonanie trasy ze startu do mety dzięki jak najlepszej prędkości i jak najlepszej pozycji w
trakcie zjazdu.
Głównym faworytem do złota olimpijskiego w rywalizacji mężczyzn jest Marco Odermatt,
który jest liderem klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim. Poza nim
o miejsce na podium mogą powalczyć: jego rodak Franjo von Allmen, Włosi Dominik Paris,
Giovanni Franzoni i Florian Schroeder, a także zawsze mocni Vincent Kriechmayr, Nils
Allegre i Ryan Cochran-Siegle.
W rywalizacji kobiet główną faworytką jest Lindsey Vonn, która niedawno powróciła do
startów po latach przerwanej kariery. Poza nią o medale powalczą: Niemki Emma Aicher i
Kira Weidle-Winkelm, Włoszki Laura Pirovano, Nicol Delago i Sofía Goggia, a także
Austriaczki Cornelia Huetter i Mirjam Puchner oraz reprezentantka USA, Breezy Johnson.
Supergigant
Rywalizacja w supergigancie także składa się z jednego przejazdu. Zawodnicy muszą
pokonać długie skręty w tej konkurencji, ale jest to konkurencja szybkościowa.
Głównym faworytem do złota olimpijskiego w tej konkurencji jest Marco Odermatt. Jego
konkurentami w rywalizacji o medale w tej konkurencji będą zapewne: Austriacy Vincent
Kriechmayr, Stefan Babinski i Raphael Haaser, a także Giovanni Franzoni, Franjo von
Allmen i Stefan Rogentin.
Natomiast w rywalizacji pań można wymieniać kilka faworytek. Jedną z nich jest Sofia
Goggia, która jest liderką klasyfikacji w supergigancie. Wyzwanie zapewne rzucą jej: Lindsey
Vonn, Alice Robinson, Romane Miradoli, Malorie Blanc, a być może też i Ester Ledecka,
która będzie startować też w snowboardzie.
Slalom gigant
To jest pierwsza z konkurencji technicznych, w których będą rywalizować narciarze alpejscy.
Zatem składać się będzie z dwóch przejazdów. Skręty tutaj są dłuższe niż w slalomie.
W rywalizacji mężczyzn złoto olimpijskie w tej konkurencji jest jednym z głównych celów
szwajcarskiego mistrza Marco Odermatta. Jednak wyzwanie mu rzuci na pewno jego rodak,
Loic Meillard, a także Norweg z brazylijskim paszportem, Lucas Pinheiro Braathen. O
medale na pewno będą chcieli powalczyć reprezentanci Austrii – Stefan Brennsteiner i Marco
Schwarz – oraz Norwegii – Henrik Kristoffersen, Timon Haugan i Atle Lie McGrath. Można
liczyć też na niespodzianki w rodzaju Alexa Vinatzera czy Rivera Radamusa.
W rywalizacji pań rywalizacja może być bardziej wyrównana niż w przypadku rywalizacja
męskiej. Tutaj, z pozycji liderki Pucharu Świata w slalomie gigancie, główną faworytką jest
Austriaczka Julia Scheib, ale jej główną rywalką jest z pewnością Mikaela Shiffrin, po której
można się dużo spodziewać. Wyzwanie rzucą im zapewne Camille Rast i Sara Hector, a
zapewne też i świetne zawodniczki jak Alice Robinson, Paula Moltzan i Thea Louise
Stjernesund są w stanie sięgnąć po medale olimpijskie. Tutaj też można liczyć na
niespodzianki w rodzaju Valerie Grenier, Zrinki Ljutić i reprezentantki biało-czerwonych barw,
Maryny Gąsienicy-Daniel.
Slalom
Będzie to ostatnia z konkurencji, które zostaną rozegrane na Zimowych Igrzyskach
Olimpijskich 2026. Zarazem jest to druga z konkurencji technicznych, na którą składają się
dwa przejazdy. Tutaj skręty są krótsze, więc ważniejsze są technika i dynamika
poszczególnych zawodników i zawodniczek, ale też i pogarszająca się trasa z każdym
przejazdem.
Jaki pierwsze na trasę wyruszą panowie. Tutaj czeka nas prawdziwie wyrównane widowisko,
bo tu nie ma jednego zdecydowanego faworyta. Wśród kandydatów do walki o medale z
całą pewnością można wymienić takich zawodników jak: Lucas Pinheiro Braathen, Atle Lie
McGrath, Clement Noël, Timon Haugan, Henrik Kristoffersen czy Loic Meillard. Medale są
też w zasięgu Paco Rassata czy Manuela Fellera. Można też liczyć na niespodzianka w
rodzaju Eduarda Hallberga czy Armanda Marchanta, którzy reprezentują kolejno Finlandię i
Belgię.
Natomiast w rywalizacji pań zdecydowaną faworytką jest Mikaela Shiffrin, ale ona przed
czterema laty nie ukończyła swojego przejazdu, więc nie można z góry zakładać że wygra.
Zatem trzeba wymienić jej konkurentki. Wśród nich znajdują się Szwajcarki – Camille Rast i
Wendy Holdener – Austriaczka – Katharina Truppe. Jednak można liczyć na przebłyski
innych zawodniczek, takich jak: Włoszka z albańskim paszportem, Lara Colturi,
Amerykanka, Paula Moltzan, Szwedki, Annę Swenn Larsson i Sarę Hector, a nawet na
Niemki – Emmę Aicher i Lenę Duerr.
Kombinacja drużynowa
Będzie to nowa konkurencja w narciarstwie alpejskim, która zastąpi tradycyjną kombinację
alpejską, składającą się ze zjazdu i slalomu. Była ona uprawiana w formie indywidualnej, ale
teraz będzie to rywalizacja drużyny, składającej się z 2 osób. Każda z nich rywalizuje
osobno w zjeździe i slalomie, a łączny czas obu tych przejazdów daje łączny wynik drużynie.
Kobiety i mężczyźni będą rywalizowało osobno.
Głównymi faworytami w rywalizacji mężczyzn są z całą pewnością Szwajcarzy. Rywalizację
z nimi stoczą na pewno Francuzi, Włosi, Austriacy, a być może też Norwegowie i
Amerykanie
Natomiast w rywalizacji pań głównymi faworytkami są Amerykanki, które mają pozycje
liderek w klasyfikacjach slalomu i zjazdu. Konkurować z nimi będą z całą pewnością
Szwajcarki, Austriaczki i Włoszki. Być może do walki włączą się też Francuzki i Norweżki, a
nawet Słowenki.
Reprezentacja Polski
Na Zimowe Igrzyska Olimpijskie nasza kadra w narciarstwie alpejskim zabiera trójkę
zawodników. Kobiecą część reprezentacji reprezentować będą: Maryna Gąsienica-Daniel,
która będzie rywalizować w slalomie gigancie i supergigancie, oraz Aniela Sawicka,
startująca w slalomie. Natomiast Michał Jasiczek będzie nas reprezentował w slalomie.
Na czym polega Narciarstwo Dowolne?
Narciarstwo Dowolne to całkowicie różniąca się dyscyplina sportu od Narciarstwa Alpejskiego, w którym za zadanie jest pokonać wyznaczone bramki i osiągnąć jak najlepszy czas na mecie. Tutaj z kolei jest kilka konkurencji, w których są wyznaczone różne przeszkody, z którymi zawodnicy muszą się zmierzyć, wykazując się sprytem i umiejętnościami. W Narciarstwie Dowolnym liczy się technika zjazdu połączona z umiejętnościami akrobatycznymi oraz skokami i ewolucjami w powietrzu.
Konkurencję i faworyci
W Narciarstwie dowolnym wyróżniamy siedem różnych konkurencji medalowych, takich jak: moguls, dual moguls, aerials, skicross, slopestyle, halfpipe, czy big air.
Moguls – jazda po muldach
Jazda po muldach polega na pokonywaniu wysepek, pojawiających się na stromym zjeździe oraz oddaniu dwóch skoków akrobatycznych, na przygotowanych skoczniach. W trakcie zjazdu każdy z zawodników jest oceniany przez specjalne grono siedmiu sędziów, pięciu od techniki skrętu i dwóch od skoków. Warto jednak wspomnieć, że na łączny wynik w tej konkurencji składa się technika skrętów w 60%, skoki akrobatyczne w 20% i co oczywiste czas przejazdu, również w 20%.
https://youtu.be/6N9qdWmTLRs?si=oY37C_AunI0YJrTw
W tym sezonie na 10 planowanych startów, rozegrano zaledwie połowę, ponieważ reszta zawodów została zwyczajnie odwołana. Dotychczas liderem klasyfikacji jazdy po muldach jest Ikuma Horishima, który nie tylko przewodzi w tabeli, ale także wygrał ostatnie zawody przed wyjazdem do Italii. Warto również wspomnieć, że Japończyk jest brązowym medalistą z ostatnich Igrzysk w Pekinie, a do tego trzykrotnym Mistrzem Świata i zdobywcą małej kryształowej kuli w sezonie 23/24. Reprezentant kraju kwitnącej Wiśni, ma już za sobą spore sukcesy i najprawdopodobniej w najbliższych dniach dołoży kolejną cegiełkę.
U Kobiet sytuacja wydaje się oczywista ze względu na zdecydowaną liderkę Pucharu Świata Jakare Anthony. Australijka ma już w obecnym sezonie trzy zwycięstwa w pięciu startach i prawie 100 punktową przewagę w klasyfikacji generalnej. To nie jest tak, że Anthony to nowa zawodniczka w czołówce, która przeżywa swój życiowy sezon. Jakara jest Mistrzynią Olimpijską z Pekinu, sześciokrotną zdobywczynią kryształowej kuli, zarówno w jeżdzie po muldach, jak i w jej bliźniaczej konkurencji, czyli podwójnej jeździe po muldach. Australijka jest zdecydowaną faworytką do złota.
Dual Moguls – podwójna jazda po muldach
Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026 w Mediolanie i Cortinie zadebiutuje jazda równoległa po muldach jako konkurencja medalowa. W tym formacie dwaj zawodnicy startują jednocześnie na sąsiednich torach, a zwycięzca pojedynku przechodzi do kolejnej rundy w systemie pucharowym. W tej bliźniaczej konkurencji do tradycyjnej jazdy po muldach faworyci nie ulegają zmian. Nadal pewniakami do medalu są Ikuma Horishima i Jakara Anthony.
Aerials – skoki akrobatyczne
Skoki Akrobatyczne polegają na wykonaniu wielu skomplikowanych ewolucji w powietrzu, wybijając się z pionowych ramp śnieżnych. Tak jak przy okazji jazdy po muldach sędziowie oceniają zawodników. Szczególną uwagę warto zwrócić na to, za co sędziowie przyznają owe punkty. Są to wybicie i lot, technika, lądowanie oraz komplikacja wykonywanych skoków.
Kolejny ZŁOTY MEDAL w skokach akrobatycznych dla reprezentacji Chin | Pekin 2022
Nie ma jednoznacznego faworyta do złota wśród mężczyzn. Liderem jest Chińczyk Sun Jiaxu, który co prawda wygrał jeden konkurs w tym sezonie i dwukrotnie stawał na podium, jednak jego przewaga nad rywalami, nie jest tak znacząca. Tuż za jego plecami znajdują się jego koledzy z kadry, Li Tianma i Qi Guangpu. Walka o złoto zapowiada się pasjonująco.
U Kobiet sytuacja jest zgoła odmienna. Liderką Pucharu Świata jest Chinka Xu Mengtao, który zwyciężyła w jednych zawodach i aż czterokrotnie stawała na podium. Ma znaczącą przewagę w klasyfikacji generalnej i do Mediolanu przyjechała po obronę tytułu. Jest zawodniczką, która medale zdobywała już na Igrzyskach w Sochi 2014, jednak pierwsze złoto udało jej się zdobyć dopiero w Pekinie.
Ski Cross – wyścig narciarski
Skicross to jedyna konkurencja narciarstwa dowolnego oparta na bezpośredniej rywalizacji (wyścigu) kilku zawodników na tej samej trasie. Jest to sport niezwykle dynamiczny, często określany mianem „motocrossu na nartach”.
Format zawodów:
Rywalizacja w skicrossie składa się z dwóch głównych faz:
- Kwalifikacje: Każdy zawodnik wykonuje indywidualny przejazd na czas. Uzyskane wyniki decydują o rozstawieniu w fazie pucharowej.
- Faza pucharowa (Eliminacje): Zawodnicy startują czwórkami z bramki startowej, która otwiera się jednocześnie dla wszystkich.
- Zasada awansu: Z każdego biegu dwóch najszybszych zawodników przechodzi do kolejnej rundy (1/8 finału → ćwierćfinał → półfinał).
- Finały: Czwórka najlepszych walczy w tzw. Big Final o medale, natomiast zawodnicy, którzy odpadli w półfinałach, jadą w Small Final o miejsca 5–8.
Trasa i przeszkody
Trasa skicrossu jest zaprojektowana tak, aby wymuszać na zawodnikach stałą kontrolę nad prędkością i skokami. Główne elementy to:
- Elementy techniczne: Skocznie (różnej długości), fale (rollery), zakręty z bandami oraz poprzeczne garby.
- Bezpośredni kontakt: Choć celowe blokowanie lub popychanie jest zabronione, na trasie dochodzi do częstych kontaktów między narciarzami ze względu na bliskość i walkę o lepszą linię przejazdu.
Zdecydowanym faworytem do złota jest obecny lider Pucharu Świata i zwycięzca czterech konkursów, Kanadyjczyk Reece Howden. Zawodnik ma ponad 100 punktów przewagi nad wiceliderem i jest w zasadzie pewniakiem do medalu.
U Kobiet Sandra Naslund, która wygrała już pięć konkursów w tym sezonie nie może być pewna swego. Tuż za jej plecami podąża Niemka Daniela Maier, która pięciokrotnie stawała na podium i wygrała ostatnie zawody tuż przed Igrzyskami. Daniela Maier to brązowa medalistka z Igrzysk w Pekinie, natomiast Sandra Naslund to obrończyni tytułu.
Slopestyle – to przeszkód
W tej konkurencji zawodnicy mają za zadanie pokonać tor przeszkód, który zawiera skocznie, poręcze i boksy. Standardowy tor zawiera sześć sekcji: Sekcja jibbowe (3 górne), sekcja skoków (3 dolne). W sekcji górnej zawodnicy wykonują triki na metalowych poręczach, rurkach i boksach. Na sekcji dolnej z kolei zawodnicy wykonują złożone ewolucje, nawet potrójne salta.
Na ocenę składa się:
Amplituda: Wysokość i odległość skoków.
Trudność: Skomplikowanie ewolucji i rotacji.
Wykonanie: Stabilność lądowania, kontrola nad ciałem i pewność chwytów nart.
Różnorodność: Prezentowanie trików w różnych kierunkach.
Progresja: Kreatywność i wprowadzanie nowych elementów do sportu.
🥇🥈 for USA in Freestyle Skiing Beijing 2022 | Men’s Slopestyle final highlights
W tym sezonie tylko dwukrotnie mieliśmy okazję oglądać zawody w Slopestylu. Pierwsze z nich zwyciężył Mac Forehand, a drugie Mistrz Olimpijski z Pekinu Birk Ruud. Dlatego bardzo ciężko wskazać tego jednego, który w Mediolanie będzie zdecydowanym faworytem.
U kobiet sytuacja jest jeszcze bardziej napięta. Do tej pory odbyły się trzy konkursy, w których czołowe zawodniczki zdobyły bardzo zbliżoną liczbę punktów. Liderką Mathilde Gremaud, która ma tyle samo punktów, co druga w klasyfikacji Marin Hamiil i zaledwie sześć oczek więcej od Megan Oldham. Walka o złoto w tejże konkurencji zapowiada się imponująco.
Halfpipe
Halfpipe to jedna z najbardziej ikonicznych i technicznie wymagających konkurencji narciarstwa dowolnego, która polega na wykonywaniu akrobacji wewnątrz potężnej, śnieżnej rynny w kształcie litery U. Dyscyplina ta wywodzi się bezpośrednio ze skateboardingu i snowboardingu.
Punktacja jest bliźniaczo podobna jak w Slopestylu.
The Last Run is all David Wise needed to defend Freestyle Skiing Halfpipe gold | PyeongChang 2018
Faworytami są Australijczyk Finley Milvelle Ives i Amerykanin Hunter Hees. Ten pierwszy to lider tegorocznego Pucharu Świata, który zwyciężał już dwukrotnie na torze w Chinach i w Stanach Zjednoczonych. Drugi z zawodników dotychczas nie wygrał żadnego z konkursów. Często natomiast możemy go dostrzec w czołowej trójce zawodów, co też przekłada się na tak pozytywny odbiór przed startującymi Igrzyskami Olimpijskimi.
Indra Brown, Kirsty Muir i Zhang Kexin to trzy zawodniczki, która powinni rozdzielić pomiędzy sobą medale. Wydaje się oczywiste ze względu na ich wysoką pozycję w klasyfikacji generalnej, jednak na przestrzeni sezonu nie wyglądało to tak kolorowo. Łącznie odniosły tylko dwa zwycięstwa, aczkolwiek swoją nieustępliwością i regularnością wywalczyły tak wysokie lokaty w klasyfikacji.
Big Air – skok
Big Air to najbardziej ekstremalna i skondensowana konkurencja narciarstwa dowolnego. Polega na oddaniu jednego, gigantycznego skoku z ogromnej skoczni, podczas którego zawodnik prezentuje swoją najtrudniejszą i najbardziej widowiskową ewolucję.
W finałach zawodnicy oddają zazwyczaj trzy skoki, a do końcowego wyniku sumuje się dwa najlepsze przejazdy. Istnieje jednak ważny haczyk:
- Różnorodność: Dwa liczone skoki muszą być od siebie różne (np. rotacje w dwie różne strony lub inne kierunki obrotów). Nie można wygrać, powtarzając dwa razy ten sam, nawet najtrudniejszy trik.
- Kryteria: Sędziowie oceniają Trudność, Amplitudę, Wykonanie oraz Grab
https://youtu.be/JueS-43B42E?si=kny29_X8lB6Lbhde
Faworyci są niemal tacy sami jak w przypadku Halfpipu. Tutaj jednak warto wyróżnić Amerykanina Troya Podmilsaka, który w tym sezonie odniósł już dwa zwycięstwa.
Po stronie żeńskiej w całą czołówkę wmieszała się Kanadyjka Naomi Urness, a reszta pozostaje bez zmian.
Program
sobota, 07 lutego 2026
10:30 Narciarstwo dowolne: Slopestyle narciarski kobiet – kwalifikacje
14:00 Narciarstwo dowolne: Slopestyle narciarski mężczyzn – kwalifikacje
poniedziałek, 09 lutego 2026
12:30 Narciarstwo dowolne: Slopestyle narciarski kobiet – finał
wtorek, 10 lutego 2026
11:15 Narciarstwo dowolne: Jazda po muldach mężczyzn – 1. kwalifikacje
12:30 Narciarstwo dowolne: Slopestyle narciarski mężczyzn – finał
14:15 Narciarstwo dowolne: Jazda po muldach kobiet – 1. kwalifikacje
środa, 11 lutego 2026
11:00 Narciarstwo dowolne: Jazda po muldach kobiet – 2. kwalifikacje
14:15 Narciarstwo dowolne: Jazda po muldach kobiet – półfinał
czwartek, 12 lutego 2026
10:00 Narciarstwo dowolne: Jazda po muldach mężczyzn – 2. kwalifikacje
12:15 Narciarstwo dowolne: Jazda po muldach mężczyzn – półfinał
sobota, 14 lutego 2026
Narciarstwo dowolne: kobiety, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: kobiety, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: kobiety, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: kobiety, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: kobiety, Finał
Narciarstwo dowolne: kobiety, Small Final
19:30 Narciarstwo dowolne: Big Air narciarski kobiet – kwalifikacje
niedziela, 15 lutego 2026
Narciarstwo dowolne: mężczyźni, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: mężczyźni, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: mężczyźni, kwalifikacje
niedziela, 15 lutego 2026
Narciarstwo dowolne: mężczyźni, kwalifikacje
Narciarstwo dowolne: mężczyźni, Small Final
Narciarstwo dowolne: mężczyźni, Finał
19:30 Narciarstwo dowolne: Big Air narciarski mężczyzn – kwalifikacje
poniedziałek, 16 lutego 2026
19:30 Narciarstwo dowolne: Big Air narciarski kobiet – finał
wtorek, 17 lutego 2026
10:45 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne kobiet – 1. kwalifikacje
11:30 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne kobiet – 2. kwalifikacje
13:30 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne mężczyzn – 1. kwalifikacje
14:15 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne mężczyzn – 2. kwalifikacje
19:30 Narciarstwo dowolne: Big Air narciarski mężczyzn – finał
środa, 18 lutego 2026
11:30 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne kobiet – półfinał
12:30 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne kobiet – finał
czwartek, 19 lutego 2026
10:30 Narciarstwo dowolne: Halfpipe narciarski mężczyzn – kwalifikacje
11:30 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne mężczyzn – pófinał
12:30 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne mężczyzn – finał
19:30 Narciarstwo dowolne: Halfpipe narciarski kobiet – kwalifikacje
piątek, 20 lutego 2026
10:00 Narciarstwo dowolne: Ski cross kobiet – kwalifikacje
12:00 Narciarstwo dowolne: Ski cross kobiet – 1/8 finału
12:35 Narciarstwo dowolne: Ski cross kobiet – ćwierćfinał
12:54 Narciarstwo dowolne: Ski cross kobiet – półfinał
piątek, 20 lutego 2026
13:10 Narciarstwo dowolne: Ski cross kobiet – mały finał
13:15 Narciarstwo dowolne: Ski cross kobiet – duży finał
19:30 Narciarstwo dowolne: Halfpipe narciarski mężczyzn – finał
sobota, 21 lutego 2026
10:00 Narciarstwo dowolne: Ski cross mężczyzn – kwalifikacje
10:45 Narciarstwo dowolne: Skoki akrobatyczne drużyn mieszanych – finał
12:00 Narciarstwo dowolne: Ski cross mężczyzn – 1/8 finału
12:35 Narciarstwo dowolne: Ski cross mężczyzn – ćwierćfinał
12:54 Narciarstwo dowolne: Ski cross mężczyzn – półfinał
13:00 Narciarstwo dowolne: Ski cross mężczyzn – mały finał
13:15 Narciarstwo dowolne: Ski cross mężczyzn – duży finał
sobota, 21 lutego 2026
19:30 Narciarstwo dowolne: Halfpipe narciarski kobiet – finał
Zjazd głową w dół – skeleton na IO 2026!
O co chodzi w skeletonie?
Dyscyplina polega na zjechaniu na specjalnych saniach po torze w jak najkrótszym czasie. Są dwie różnice między skeletonem a saneczkarstwem. Po pierwsze, skeletonista jedzie na brzuchu. Po drugie zaś, start bardziej przypomina bobsleje. Zawodnik rozpędza się, pchając sanie przed sobą,a następnie wsiada na nie głową do kierunku jazdy.
Krótka historia
Zjazdy skeletonowe wywodzą się z konkurencji cresta, uprawianej tylko w konkretnym miejscu. Było to wzgórze przy osadzie o tej samej nazwie w Szwajcarii. Samymi saniami sterowało się przy pomocy raków przyczepionych do butów. W tej formie była obecna na IO w 1928 i 1948, rozgrywanych w Sankt Moritz.
Sport lekko podupadł na skutek zastąpienia go w programie olimpijskim saneczkarstwem. Dopiero w latach 70′ XX wieku, dzięki nowej konstrukcji sań, oraz upowszechnieniu się sztucznie mrożonych torów mógł rozbłysnąć na nowo.
Skeleton na nowo wszedł do programu olimpijskiego dopiero w 2002 roku w Salt Lake City. Od tego czasu utrzymuje status dyscypliny olimpijskiej.
Tegoroczni Faworyci
Jedynki mężczyzn
Matt Weston (Wielka Brytania) – trzykrotny triumfator generalki PŚ, w tym sezonie wygrał 4 na 6 wyścigów, a w każdym był co najmniej drugi.
Wtórował mu również rodak Marcus Wyatt. To on wygrał pozostałe 2 wyścigi. Na poprzednich MŚ także wygrali dubletem.
Amedeo Bagnis – nadzieja gospodarzy, tegoroczny wicemistrz Europy.
Obrońca tytułu, Niemiec Christopher Grotheer zajął dopiero dziewiąte miejsce w generalce. Jednak w ostatnich zawodach przed IO zajął drugie miejsce razem z rodakiem, Axelem Jungkiem i Westonem.
Jedynki kobiet
Belgijka Kim Meylemans – mistrzyni Europy i zwyciężczyni Pucharu Świata za ten sezon.
Niemka Jacqueline Lölling – wicemistrzyni olimpijska z Pjongczangu dzięki wygranej w Altenbergu zdobyła 2 miejsce w klasyfikacji generalnej.
Brytyjka Tabitha Stoecker – ani razu nie wygrała, ale dwa razy była druga + srebrny medal ME.
Austriaczka Janine Flock – triumfowała dwukrotnie (Lillehammer i Winterberg), ale odpuściła ostatnie zawody.
Duety mieszane
Myślę, że rozstrzygnie się to pomiędzy duetami Wielkiej Brytanii (Stoecker/Wyatt) i Niemiec (Susanne Kreher/Jungk).
Terminarz
Rozegrane zostaną zawody jedynek pań, panów, oraz pierwszy raz w historii duety mieszane. Ostatnia konkurencja polega na zjeździe najpierw kobiety, potem mężczyzny. Na końcu sumuje się czasy przejazdu.
Wystąpi 50 zawodników (po 25 na płeć), a także 15 sztafet.
Jedynki mężczyzn
12 lutego
9:30 – ślizg 1
11:05 – ślizg 2
13 lutego
19:30 – ślizg 3
21:14 – ślizg 4 (awansuje tylko najlepsza 20)
Jedynki kobiet
13 lutego
16:00 – ślizg 1
17:45 – ślizg 2
14 lutego
18:00 – ślizg 3
19:44 – ślizg 4
Duet mieszany
15 lutego, 18:00
Ciekawostka
We flashowej grze King of Skeleton można było wygrać opłacony wyjazd na ZIO Turyn 2006. Gra polegała na zjeżdżaniu skeletonistą i zbieraniu specjalnych żeli, aby utrzymać prędkość na torze (6 obiektów – niestety tylko 1 realny).
Powiększenie rodziny olimpijskiej – skialpinizm na IO 2026!
O co chodzi w skialpinizmie?
Dyscyplinę w odmianie olimpijskiej można określić jako zimowy triathlon. Zawodnik musi połączyć ze sobą: bieg na nartach, bieg w butach (z nartami na plecach) oraz zjazd. Wszystko odbywa się na krótkiej trasie.
W odmianie niezawodniczej to po prostu zjazd ze szczytu/przełęczu/grani po uprzednim podejściu.
Krótka historia
Wyścigi skialpinistyczne odbywają się od dwudziestolecia międzywojennego. Pionierami byli Włosi – to tam w 1933 roku rozpoczęto jeden z klasycznych wyścigów pod nazwą Trofeo Mezzalama. Wtórowali im Szwajcarzy z Patrouille des Glaciers, chociaż te zawody przypominały bardziej patrol wojskowy. Początkowo startowali tam wyłącznie zawodnicy armii. Po wybuchu II wojny Mezzalamę wznowiono w 1971, a Szwajcarzy musieli czekać aż do 1984. Sportowa odmiana natomiast narodziła się w latach 80′. Wtedy bowiem własny wyścig pod nazwą Pierra Menta zorganizowali Francuzi.
Doprowadziło to do założenia w 1991 roku organizacji Comité International du Ski-Alpinisme de Compétition, zajmującej się tą dyscypliną. Obecnie związek nazywa się International Council for Ski Mountaineering Competitions. Rok po jego stworzeniu zorganizowano pierwsze Mistrzostwa Europy.
Tegoroczni faworyci
Sprint mężczyzn
Szwajcar Jon Kistler – wygrał pierwsze zawody PŚ w sprincie (Salt Leka City), a rok wcześniej sięgnął po brązowy krążek MŚ.
Francuz Thibault Anselmet – lider klasyfikacji generalnej, wygrał ostatnie zawody w hiszpańskim Boí Taüll.
Hiszpan Orion Caldona Coll – to on w zeszłym roku zdobył tytuł mistrza świata, w generalce zaś jest drugi
Sprint kobiet
Francuzka Margot Ravinel – trzy razy na podium w zawodach sprinterskich (złoto, srebro i brąz).
Jej rodaczka Emily Harrop – walczy o czwartą kulę z rzędu, wygrała w Courchevel i Boí Taüll.
Włoszka Giulia Murada – nie schodzi z podium, ale ani razu nie wygrała (2 razy druga, raz trzecia).
Sztafeta mieszana
Tutaj moim zdaniem wymienić można Francję, Szwajcarię, czy Hiszpanów. W tej konkurencji mieliśmy tylko 2 zawody, toteż ciężko o racjonalne przewidywania.
Polacy
W związku z zakwalifikowaniem sztafety mieszanej, dostaliśmy po 1 „slocie” w zawodach indywidualnych.
U kobiet wystąpi Iwona Januszyk – 10 zawodniczka generalki, raz awansowała do czołowej szóstki. Na IO stać ją na miejsce punktowane (TOP 8)
U mężczyzn będziemy mieli okazję obejrzeć Jana Elantkowskiego. Tutaj dużym sukcesem będzie awans do rundy półfinałowej.
Duety powinny powalczyć o TOP 10 ze Słowacją
Terminarz
Zobaczymy zawody sprinterskie w obu płciach (po 18 zawodników), a także sztafetę mieszaną (12 duetów).
Zawody kobiet – 19 lutego
9:50 – biegi eliminacyjne
12:55 – biegi półfinałowe
13:55 – bieg finałowy
Zawody mężczyzn – 19 lutego
10:30 – biegi eliminacyjne
13:25 – biegi półfinałowe
14:15 – bieg finałowy
Sztafeta mieszana – 21 lutego, 13:30
Szaleństwo na krótkim torze – short track na IO 2026!
O co chodzi w short tracku?
Jest to odmiana łyżwiarstwa szybkiego. Jak sama nazwa wskazuje, odbywa się na torze krótkim (konkretnie na lodowisku do hokeja na lodzie). Jest jednak więcej różnic. Przede wszystkim zawody toczą się „na miejsca” a nie „na czas”. Co za tym idzie – nie ma podziału na tory wewnętrzne i zewnętrzne, a zawodnicy startują z jednej linii. Na ogół do następnego biegu awans mają 2 najlepsze osoby.
Historia
Łyżwowe wyścigi ze startu wspólnego poza kilkoma wyjątkami (fryzyjski Elfstedentocht) nie cieszyły się popularnością w Europie. Zrobiły za to furorę w USA i Kanadzie (już wtedy Amerykanie uwielbiali „uatrakcyjniać” europejskie sporty).
Raz spróbowano tego formatu na IO w 1932 roku. Niestety okazał on się totalną klapą – zawodnicy ze Starego Kontynentu nie byli przyzwyczajeni do innego sposobu niż klasyczna rywalizacja w parach. Mistrzami zostali: Jack Shea (500 i 1000 m) i Irving Jaffee (5000 i 10000 m).
W późniejszych latach wobec przeniesienia zawodów do hal skrócono tory ze standardowych 400 m.
Short track w tej formie został zaakceptowany przez ISU (Międzynarodową Unię Łyżwiarską) w 1967 roku, ale na zawody trzeba było poczekać jeszcze 9 lat.
Dyscyplinę do programu olimpijskiego włączono w 1988 jako pokazową, a już 4 lata później stała się pełnoprawnym punktem Igrzysk.
Faworyci
Dyscyplina jest dość loteryjna, zatem trudno wyróżnić faworytów.
Kobiety
Kanadyjka Courtney Sarault, zwyciężczyni Short Track World Tour za ten sezon, główna faworytka na dystansach 500 i 1000 m.
Koreanka Kim Gil-li – wygrała generalkę na 1500 m, jednak może namieszać również na 1000.
Holenderka Xandra Velzeboer – podwójna mistrzyni Europy.
W sztafecie wahałbym się między Koreą Południową, Holandią, a Kanadą.
Mężczyźni
Absolutnym faworytem jest Kanadyjczyk William Dandjinou. Jest niesamowicie wszechstronny, gdyż wygrywał wyścigi na każdym z 3 dystansów.
Włoch Pietro Sighel – zwyciężył tylko raz, na 1000 m w Montrealu, ale dzięki regularnemu stawaniu na podium wystarczyło to do wygranej małej „Kuli” za ten dystans.
Nieźle spisywał się również rodak zwycięzcy generalki, trzeci Steven Dubois.
Potrójnym mistrzem Europy został Holender Jens van ’t Wout, jednak na przestrzeni całego sezonu zaliczył tylko 1 podium indywidualne. Zwyciężył bowiem na 1000 m w gdańskiej hali Olivia.
Moim zdaniem Kanadyjczycy są na najlepszej drodze do obrony tytułu w sztafecie, acz trzeba poczekać do pierwszych startów.
Miksty? Ciężki temat, bo każda drużyna z czołówki ma minimum 1 „słabsze ogniwo”. Kanada nie schodziła z podium, a do tego bronią tytułu mistrzów świata.
Polacy
Jedna z większych porażek kwalifikacyjnych, ponieważ z drużyn zakwalifikowaliśmy „tylko” sztafetę mieszaną. Możemy również wystawić 2 zawodników u panów i pań, z wyjątkiem 1500 m, gdzie zyskaliśmy 3 miejsca.
U panów pojedzie Michał Niewiński i Felix Pigeon. Obaj niestety mają mocno średni sezon, chociaż Pigeon zajął 3 miejsce na 500 m w Dordrecht.
Z kolei u pań wystawimy Natalię Maliszewską, Gabrielę Topolską i Kamilę Sellier (z domu Stormowska). Maliszewska nie schodzi poniżej pewnego poziomu, jednak ani razu nie awansowała do finału A. Ta sztuka udała się za to Topolskiej na początku sezonu w Montrealu.
Terminarz
Rozegranych zostanie 9 konkurencji. Będą to zawody indywidualne na: 500, 1000, 1500 metrów, oraz 3 sztafety – mężczyzn (5000 m), kobiet (3000 m) i mieszana (2000 m). Zobaczymy 32 zawodników na dystansach sprinterskich, 36 na 1500, oraz po 8 sztafet jednopłciowych i
Sztafeta mieszana
10 lutego, 11:53 – ćwierćfinały
12:23 – półfinały
12:48 – finały
Kobiety – 500 m
10 lutego, 10:30 – biegi eliminacyjne
12 lutego, 20:15 – ćwierćfinały
12 lutego, 20:58 – półfinały
12 lutego, 21:16 – finał
Mężczyźni – 1000 m
10 lutego, 11:08 – biegi eliminacyjne
12 lutego, 20:29 – ćwierćfinały
12 lutego, 21:05 – półfinały
12 lutego, 21:37 – finał
Mężczyźni – 1500 m
14 lutego, 20:15 – ćwierćfinały
14 lutego, 21:44 – półfinały
14 lutego, 22:27 – finał
Kobiety – 1000 m
14 lutego, 20:59 – biegi eliminacyjne
16 lutego, 11:00 – ćwierćfinały
16 lutego, 11:55 – półfinały
16 lutego, 12:36 – finał
Mężczyźni – 500 m
16 lutego, 11:18 – biegi eliminacyjne
18 lutego, 20:15 – ćwierćfinały
18 lutego, 20:42 – półfinały
18 lutego, 21:24 – finał
Sztafeta kobiet
14 lutego, 22:00 – półfinały
18 lutego, 20:50 – finały
Kobiety – 1500 m
20 lutego, 20:15 – ćwierćfinały
20 lutego, 21:00 – półfinały
20 lutego, 21:56 – finał
Sztafeta mężczyzn
16 lutego, 12:04 – półfinały
20 lutego, 21:17 – finały
Ciekawostka
Puchar Świata dwa lata temu został przemianowany na World Tour. Pozbyto się flag, zamiast tego dając drużynowe przydomki, wzorem amerykańskich lig. Przykładowo – Polska to Polish Hussars, a Japonia – Japanese Ninjas.
Kopalnia medali – skoki narciarskie
Skoki narciarskie są dla nas szczególnie udaną dyscypliną, bowiem od 2002 roku, tylko raz w 2006, nie udało się skoczkom przywieźć żadnego medalu! Czy te Igrzyska mogą podtrzymać dobrą passę? Wyniki biało-czerwonych w Pucharze Świata nie napawają optymizmem, aczkolwiek Igrzyska Olimpijskie często rządzą się własnymi prawami. Doskonale przekonaliśmy się o tym na ZIO w Pekinie, kiedy Dawid Kubacki na skoczni normalnej, będąc w nienajlepszej formie sensacyjnie zdobył brązowy medal.
W tym roku, na zimowych igrzyskach olimpijskich odbędzie się sześć konkursów:
– konkurs indywidualny kobiet na skoczni normalnej w Predazzo (7 lutego, 18:45),
– konkurs indywidualny mężczyzn na skoczni normalnej (9 lutego, 19:00),
– konkurs drużyn mieszanych na skoczni normalnej (10 lutego, 18:45),
– konkurs indywidualny mężczyzn na skoczni dużej (14 lutego, 18:45),
– konkurs indywidualny kobiet na skoczni dużej (nowość, 15 lutego, 18:45),
– konkurs duetów mężczyzn na skoczni dużej (16 lutego, 19:00).
Polskę podczas olimpijskich zmagań reprezentować będą: Kamil Stoch, Paweł Wąsek, Kacper Tomasiak, Anna Twardosz i Pola Bełtowska.
Zmiany, zmiany i jeszcze raz zmiany…
Szerokim echem odbiła się informacja, o tym, że zamiast konkursu drużynowego odbędą się trzyseryjne konkursy duetów. Polacy jednak mogą na tej zmianie zyskać i powalczyć o sensacyjny medal. Po raz pierwszy w historii również o mistrzostwo olimpijskie na skoczni dużej powalczą kobiety. Tegoroczne igrzyska będą szczególne również dla Kamila Stocha, który kończy karierę po sezonie i tym samym z pewnością będzie chciał się pożegnać z olimpijską przygodą, która dostarczyła nam tyle emocji i pięknych chwil.
Faworyci do olimpijskich medali
Czy ktoś zatrzyma Domena Prevca? Słoweniec deklasuje rywali w tegorocznym PŚ, zwyciężając w 11 konkursach z 20, ba on tylko trzykrotnie nie stał na podium w tym sezonie. Byłaby to ogromna sensacja, gdyby Domen nie przywiózł z Włoch, choć jednego złotego medalu. Zatrzymać Domena pragnie Anze Lanisek, który ostatnio mówił „Domena da się pokonać” Czy to właśnie sympatyczny Anze zostanie królem Predazzo?
Pokrzyżować szyki najmłodszemu z braci Prevców spróbują Niemcy: Philipp Raimund i Felix Hoffmann. O medalach na pewno mają prawo marzyć Japończycy: Ren Nikaido oraz Ryoyu Kobayashi. Nie można zapominać o Austriakach, którzy w ostatnich latach potrafili w Pucharze Świata robić Mistrzostwa Austrii. Z całą pewnością każdego podopiecznego Andreasa Widhölzla stać na medal.
Czy Polski Archanioł ponownie sfrunie do Predazzo i wyzwoli moc młodego Kacpra Tomasiaka, który może pokusić się o sporą niespodziankę, szczególnie na normalnej skoczni.
Polskie medale w skokach narciarskich w XXI wieku
ZIO 2002 Salt Lake City:
Adam Małysz: brązowy medal (skocznia normalna), srebrny medal (skocznia duża)
ZIO 2010 Vancouver:
Adam Małysz zdobył dwa srebrne medale na skoczni normalnej i skoczni dużej, ponownie przegrywając złoto z Simonem Ammannem, jak w Salt Lake City.
ZIO 2014 Sochi:
Kamil Stoch dokonał tego, co nie udało się samemu Małyszowi, ba przebił on wyczyn Wojciecha Fortuny z 1972 roku! Kamil zdobył dwa złote medale na skoczni normalnej i dużej.
ZIO 2018 Pjongczang:
Kamil Stoch zdobył złoty medal na skoczni dużej, tym samym broniąc tytułu sprzed 4 lat.
ZIO Pekin 2022:
Dawid Kubacki zdobył sensacyjny brązowy medal na skoczni normalnej, mimo że jego i całej drużyny forma w sezonie 2021/22 pozostawiała sporo do życzenia.
Miejmy nadzieję, że to nie koniec i świetna passa będzie dalej trwać. Największą szansę na sprawienie niespodzianki z pewnością ma ten, który z „buta wszedł w PŚ” i debiutuje na igrzyskach 19-letni Kacper Tomasiak. Polak dysponuje piekielnie mocnym odbiciem, co może być kluczowym elementem na skoczni normalnej.
Snowboard na igrzyskach olimpijskich, czyli emocje, styl i walka o setne punktu
Już wkrótce snowboard stanie się jedną z głównych atrakcji zimowych igrzysk olimpijskich. Na specjalnie przygotowanych trasach i obiektach spotkają się najlepsi zawodnicy świata, którzy przez ostatnie lata walczyli o punkty Pucharu Świata i kwalifikacje olimpijskie. Przed nami kilka dni pełnych prędkości, efektownych skoków i walki o setne sekundy, w których nie zabraknie wielkich faworytów, młodych gwiazd oraz reprezentantów Polski. Snowboardowe zawody zapowiadają się jako jedne z najbardziej emocjonujących punktów całych igrzysk.
Program Zawodów
5 LUTEGO
19:30 – snowboard – big air mężczyzn, kwalifikacje, 1. przejazd
20:15 – snowboard – big air mężczyzn, kwalifikacje, 2. przejazd
21:00 – snowboard – big air mężczyzn, kwalifikacje, 3. przejazd
7 LUTEGO
19:30 – snowboard – big air mężczyzn, finał, 1. przejazd
19:53 – snowboard – big air mężczyzn, finał, 2. przejazd
20:17 – snowboard – big air mężczyzn, finał, 3. przejazd
8 LUTEGO
9:00 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, kwalifikacje
9:30 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, kwalifikacje
10:00 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, wyścig rozstawieniowy
10:30 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, wyścig rozstawieniowy
13:00 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, 1/8 finału
13:24 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, 1/8 finału
13:48 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, ćwierćfinały
14:00 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, ćwierćfinały
14:12 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, półfinały
14:19 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, półfinały
14:26 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, mały finał (o brąz)
14:29 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, mały finał (o brąz)
14:36 – snowboard – slalom gigant równoległy kobiet, finał
14:39 – snowboard – slalom gigant równoległy mężczyzn, finał
19:30 – snowboard – big air kobiet, kwalifikacje, 1. przejazd
20:15 – snowboard – big air kobiet, kwalifikacje, 2. przejazd
21:00 – snowboard – big air kobiet, kwalifikacje, 3. przejazd
9 LUTEGO
19:30 – snowboard – big air kobiet, finał, 1. przejazd
19:53 – snowboard – big air kobiet, finał, 2. przejazd
20:17 – snowboard – big air kobiet, finał, 3. przejazd
11 LUTEGO
10:30 – snowboard – halfpipe kobiet, kwalifikacje, 1. przejazd
11:27 – snowboard – halfpipe kobiet, kwalifikacje, 2. przejazd
19:30 – snowboard – halfpipe mężczyzn, kwalifikacje, 1. przejazd
20:27 – snowboard – halfpipe mężczyzn, kwalifikacje, 2. przejazd
12 LUTEGO
10:00 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, 1. wyścig rozstawieniowy
10:55 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, 2. wyścig rozstawieniowy
13:45 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, 1/8 finału
14:18 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, ćwierćfinały
14:39 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, półfinały
14:56 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, mały finał (o brąz)
15:01 – snowboard – snowboardcross mężczyzn, finał
19:30 – snowboard – halfpipe kobiet, finał, 1. przejazd
19:59 – snowboard – halfpipe kobiet, finał, 2. przejazd
20:28 – snowboard – halfpipe kobiet, finał, 3. przejazd
13 LUTEGO
10:00 – snowboard – snowboardcross kobiet, 1. wyścig rozstawieniowy
10:55 – snowboard – snowboardcross kobiet, 2. wyścig rozstawieniowy
13:30 – snowboard – snowboardcross kobiet, 1/8 finału
14:03 – snowboard – snowboardcross kobiet, ćwierćfinały
14:24 – snowboard – snowboardcross kobiet, półfinały
14:41 – snowboard – snowboardcross kobiet, mały finał (o brąz)
14:46 – snowboard – snowboardcross kobiet, finał
19:30 – snowboard – halfpipe mężczyzn, finał, 1. przejazd
19:59 – snowboard – halfpipe mężczyzn, finał, 2. przejazd
20:28 – snowboard – halfpipe mężczyzn, finał, 3. przejazd
15 LUTEGO
13:45 – snowboard – snowboardcross drużynowy, ćwierćfinały
14:15 – snowboard – snowboardcross drużynowy, półfinały
14:35 – snowboard – snowboardcross drużynowy, mały finał (o brąz)
14:40 – snowboard – snowboardcross drużynowy, finał
16 LUTEGO
10:30 – snowboard – slopestyle kobiet, kwalifikacje, 1. przejazd
11:35 – snowboard – slopestyle kobiet, kwalifikacje, 2. przejazd
14:00 – snowboard – slopestyle mężczyzn, kwalifikacje, 1. przejazd
15:05 – snowboard – slopestyle mężczyzn, kwalifikacje, 2. przejazd
17 LUTEGO
13:00 – snowboard – slopestyle kobiet, finał, 1. przejazd
13:27 – snowboard – slopestyle kobiet, finał, 2. przejazd
13:54 – snowboard – slopestyle kobiet, finał, 3. przejazd
18 LUTEGO
12:30 – snowboard – slopestyle mężczyzn, finał, 1. przejazd
12:59 – snowboard – slopestyle mężczyzn, finał, 2. przejazd
13:28 – snowboard – slopestyle mężczyzn, finał, 3. przejazd
Polacy na starcie
Polskę w zmaganiach w snowboardzie reprezentować będą: Maria Bukowska-Chyc, Aleksandra Król-Walas, Oskar Kwiatkowski i Michał Nowaczyk. Największe szanse na medal z naszych reprezentantów mają Aleksandra Król-Walas oraz Oskar Kwiatkowski. Trzymamy kciuki za naszych reprezentantów!
Faworyci do medalu
HALFPIPE
Mężczyźni:
Ayumu Hirano (Japonia) – jeden z najwybitniejszych snowboardzistów w historii. Jego technika i precyzja w wykonywaniu trudnych trików, takich jak quad corki i double corki, czynią go praktycznie bezkonkurencyjnym. Dwukrotny medalista olimpijski, a w młodości trenował również skoki narciarskie, co przekłada się na doskonałe wyczucie przestrzeni w powietrzu.
Scotty James (Australia) – niezwykle stabilny zawodnik, który regularnie osiąga wysokie wyniki w Pucharze Świata i Mistrzostwach Świata. Jego styl charakteryzuje się płynnymi przejściami między trikami i dużą kreatywnością przy rotacjach.
Yuto Totsuka (Japonia) – młody i ambitny, znany z wykonywania trudnych rotacji i ryzykownych tricków. Jego wysoki poziom techniczny sprawia, że jest groźnym rywalem na każdym halfpipie.
Ruka Hirano (Japonia) – brat Ayumu, również w czołówce światowej. Choć młodszy, potrafi imponować stylem i innowacyjnością, często łącząc różne triki w jednej serii.
Kobiety:
Chloe Kim (USA) – absolutna dominatorka halfpipe’u. Dwukrotna mistrzyni olimpijska, która jest w stanie wykonywać triple corki w półpipe’ie, co w kobiecym snowboardzie jest rzadkością. Jej styl jest dynamiczny, płynny i efektowny.
Queralt Castellet (Hiszpania) – weteranka sportu z ogromnym doświadczeniem. Medalistka igrzysk olimpijskich, ceniona za technikę i spokój w stresowych sytuacjach.
Maddie Mastro (USA) – młoda, bardzo utalentowana zawodniczka halfpipe’u, która regularnie startuje w Pucharze Świata i Mistrzostwach Świata. Charakteryzuje się odważnym stylem, dużymi rotacjami i kreatywnym doborem trików.
SLOPESTYLE / BIG AIR
Mężczyźni:
Su Yiming (Chiny) – młody, innowacyjny zawodnik. Jego styl jest nowoczesny, często wprowadza nietypowe kombinacje trików. Mistrz olimpijski, który już teraz inspiruje młode pokolenia snowboardzistów.
Mark McMorris (Kanada) – legenda freestyle’u. Wielokrotny medalista olimpijski i mistrz świata, znany z ogromnej wszechstronności – świetnie radzi sobie zarówno w slopestyle, jak i big air.
Red Gerard (USA) – mistrz olimpijski w slopestyle, słynie z kreatywności i zdolności adaptacji do różnych tras. Jego styl jest lekki, a jednocześnie bardzo techniczny.
Kobiety:
Zoi Sadowski-Synnott (Nowa Zelandia) – mistrzyni olimpijska, wszechstronna snowboardzistka, która potrafi rywalizować zarówno w slopestyle, jak i big air. Znana z ryzykownych trików i świetnego wyczucia powietrza.
Anna Gasser (Austria) – specjalistka od big air, dwukrotna mistrzyni olimpijska. Jej popisy charakteryzują się ogromną wysokością lotu i perfekcyjnie wykonaną rotacją.
Jamie Anderson (USA) – wielokrotna medalistka igrzysk i MŚ, ikona kobiecego freestyle’u. Słynie z płynnej jazdy i kreatywności w doborze trików.
SNOWBOARD CROSS
Mężczyźni:
Alessandro Hämmerle (Austria) – mistrz olimpijski, który wyróżnia się doskonałą taktyką i kontrolą nad snowboardem w ciasnych, technicznych trasach.
Eliot Grondin (Kanada) – agresywny i szybki zawodnik, który potrafi wyprzedzać rywali nawet w najbardziej ciasnych zakrętach.
Lucas Eguibar (Hiszpania) – mistrz świata, doświadczony zawodnik z dużą intuicją wyścigową. Jego wyczucie tempa i linii toru jest niemal perfekcyjne.
Kobiety:
Michela Moioli (Włochy) – mistrzyni olimpijska, znana z niezwykłej szybkości i umiejętności dynamicznego manewrowania na torze.
Charlotte Bankes (Wielka Brytania) – regularnie na podium PŚ, charakteryzuje ją agresywna jazda i odporność na presję.
Chloé Trespeuch (Francja) – medalistka igrzysk olimpijskich, znana z wytrzymałości i umiejętności strategicznego wyprzedzania rywalek.
Saneczkarstwo
Saneczkarstwo polega na zjeździe w pozycji leżącej po torze w pozycji na plecach. Sanie kontroluje się przy pomocy mięśni łydek i barków. Sport ten dzieli się na 2 rodzaje – po torach lodowych i naturalnych. Przy czym na IO rozegrane zostanie tylko to pierwsze.
Sport saneczkowy był znany od czasów prehistorycznych. Pierwsze wyścigi na saniach odnotowano już w XV-wiecznej Norwegii. Profesjonalizację sanek rozpoczęto w szwajcarskim Sankt Moritz na przełomie XIX i XX wieku.
Federację międzynarodową założono w 1913 roku, jednak dyscyplina funkcjonowała także jako komisja „Section de Luge” pod zarządem FIBT od 1935 aż do 1954. Wtedy to uznano saneczkarstwo za dyscyplinę olimpijską. Na debiut musiało jednak poczekać aż do 1964 roku (w Squaw Valley postanowiono nie budować toru ze względów oszczędnościowych).
Faworyci
W męskich jedynkach walkę pomiędzy sobą stoczą Niemiec Felix Loch i Austriak Jonas Müller. Tylko ta dwójka wygrywała zawody Pucharu Świata w tym sezonie. Austriak do tego zdobył tytuł Mistrza Europy.
Duety będą zdecydowanie bardziej emocjonujące – mieliśmy 5 różnych par na najwyższym stopniu podium. Zwycięzcy próby przedolimpijskiej: Hannes Orlamünder/Paul Gubitz jednak nie pojawią się na Igrzyskach, gdyż lepsze okazały się 2 pary niemieckie. Właśnie duet z tego kraju jest na szczycie generalki. Tobias Wendl/Tobias Arlt będą polowali na czwarty złoty medal z rzędu.
Zawody kobiet będą kolejną odsłoną rywalizacji niemiecko-austriackiej. Naszych zachodnich sąsiadów reprezentować będą Merle Fräbel i Julia Taubitz(mistrzyni świata z 2025). Austriaczki z kolei mają liderkę generalki w postaci Lisy Schulte. Wprawdzie ani razu nie wygrała, ale 2 razy zajęła drugie miejsce. Dodatkowo zdobyła tytuł wicemistrzyni Europy.
Debiutującą konkurencję duetów pań rozstrzygnie następny pojedynek między Austrią (Selina Egle/Lara Kipp) a Niemcami (Dajana Eitberger/Magdalena Matschina).
W sztafecie mieszanej czołową nacją są Niemcy. Zaliczyli jednak podczas PŚ 2 wpadki (raz skończyli poza podium, a raz nie ukończyli w ogóle). Toteż w klasyfikacji prowadzi Austria. Trzecie miejsce zajmuje Łotwa.
Polacy
Mimo problemów Mateusza Sochowicza udało się zakwalifikować po 1 zawodniku w każdej konkurencji. Co za tym idzie – mamy prawo do wystawienia sztafety po raz czwarty z rzędu.
U mężczyzn kolejny występ zaliczy właśnie Sochowicz. Po ślizgach próbnych myślę, że miejsce 12-13 jest w zasięgu. Slot kobiecy wypełni Klaudia Domaradzka – tutaj sukcesem będzie TOP 20.
Dużo lepiej to wygląda w duetach. Oba zespoły (Wojciech Chmielewski/Michał Garncarczyk i Nikola Domowicz/Dominika Piwkowska) stać na miejsce punktowane.
Zespołowo natomiast – jeżeli uda nam się dojechać do mety, to osiągniemy czołową szóstkę. Medal to raczej science fiction.
Terminarz
Rozegrane zostaną: jedynki mężczyzn i kobiet, duety mężczyzn, sztafeta, oraz debiutujące dwójki kobiet. Do 2022 konkurencja dwójek była teoretycznie open, ale w praktyce jeździli tam tylko mężczyźni.
Jedynki mężczyzn
7 lutego, 17:00 – ślizg 1 i 2
8 lutego, 17:00 – ślizg 3 i 4
Jedynki kobiet
9 lutego, 17:00 – ślizg 1 i 2
10 lutego, 17:00 – ślizg 3 i 4
Dwójki mężczyzn i kobiet
11 lutego, 17:00
Sztafeta mieszana
12 lutego, 18:30
Ciekawostka
Jest to zdecydowanie najszybszy sport w programie – prędkości osiągane przez zawodników dochodzą do 130 km/h.
Łyżwiarstwo Szybkie
Łyżwiarstwo szybkie z pewnością jest jedną z najbardziej emocjonujących dyscyplin całych zimowych Igrzysk. Rywalizacja będzie toczyć się w 14 konkurencjach:
Mężczyźni:
- 500 metrów
- 1000 metrów
- 1500 metrów
- 5000 metrów
- 10 000 metrów
- Bieg masowy
- Bieg drużynowy
Kobiety:
- 500 metrów
- 1000 metrów
- 1500 metrów
- 3000 metrów
- 5000 metrów
- Bieg masowy
- Bieg drużynowy
Nasza uwaga zwrócona szczególnie na jednego zawodnika – Vladimira Semirunnija, który wystąpi na dystansach 1500 oraz 10 000 m. Na tym drugim, jest aktualnym wicemistrzem świata z zeszłego roku, a na 1500 metrów wicemistrzem Europy z tego roku. Vladimir jest zdecydowanie jedną z naszych największych szans na medal na tegorocznych Igrzyskach.
Jeśli chodzi o faworytów, jak zwykle najsilniejsi najprawdopodobniej będą znów Holendrzy, którzy są prawdziwą potęgą w tym sporcie.
W składzie reprezentacji Polski znalazło się miejsce także dla panczenistek: Natalia Czerwonka, Andżelika Wójcik, Kaja Ziomek-Nogal, Karolina Bosiek i Martyna Baran. Męską część kadry poza Vladimirem stanowić będą specjaliści od sprintu: Damian Żurek, Marek Kania i Piotr Michalski.
WARTO TAKŻE ODWIEDZIĆ!
Boiskowe Świrki: https://www.facebook.com/groups/667185716984916/?ref=share
Magazyn Sportowy: https://www.facebook.com/SkokiNarciarskieKibice?locale=pl_PL
Zajrzyjcie również na kanał na YouTube – https://www.youtube.com/@sportowa_strefa
fot:
https://legendysportu.pl/ole-einar-bjorndalen-krol-biathlonu
https://sport.tvp.pl/pekin-2022/kombinacja-norweska
https://sport.tvp.pl/1304935/narciarstwo-dowolne-poznaj-dyscypline
https://sport.tvp.pl/58457838/rollercoaster-maliszewskiej-jak-przebiegala-jej-historia-dzien-po-dniu
https://www.polskieradio.pl/177,soczi-2014/3204,snowboard
